تا نگردد این بَشَر زیر و زبر                                             او بِشَر باشد نمی‌باشد بَشَر

چون که زیر و زبر شد آدم است                                     وین چنین آدم به عالم خود کم است

گر بِشَر ماند به صورت چون بَشَر                                   این دو را بشناس از زیر و زبر

تو بِشَر را از بَشَر نیکو شناس                                      هان مکن این هر دو را با هم قیاس

از بَشَر جز خیر هرگز سر نزد                                         سر ز افعال بِشَر جز شَر نزد

[دیوان بنده «مجموعه اشعار استاد سید حسن میرخان»، شعر مذهبی فارسی سده‌ی14، تهران ناشر شیر محمّدعلی میرخانی 1374، ص8]