قند پارسی

آتشی نمى‌سوزاند "ابراهیم" را

و دریایى غرق نمی‌کند "موسى" را

کودکی، مادرش او را به دست موج‌هاى "نیل" می‌سپارد

تا برسد به خانه‌ی فرعونِ تشنه به خونَش

دیگری را برادرانش به چاه مى‌اندازند

سر از خانه‌ی عزیز مصر درمی‌آورد

مکر زلیخا زندانیش می‌کند

امّا عاقبت بر تخت ملک می‌نشیند

از این "قِصَص" قرآنى هنوز هم نیاموختی؟!

که اگر همه‌ی عالم قصد ضرر رساندن به تو را داشته باشند و خدا نخواهد

نمی‌توانند

او که یگانه تکیه‌گاه من و توست!

پس

به "تدبیرش" اعتماد کن

به "حکمتش" دل بسپار

به او "توکّل" کن

و به سمت او "قدمی بردار"

تا ده قدم آمدنش به سوى خود را به تماشا بنشینی ...