قند پارسی

در پایان آن آمده: «والهی» چون تمام شد نامه – خواست از برایش از خامه – کردمش بر جریده‌ی مرقوم – به «نسب نامه» ساختم موسوم.

والهی قمی

میرزا یوسف قمی، متخلص به والهی. در موسیقی علم یکتایی می‌افراشت. گوش و بینی خود را در نرد دلباختگی از دست داد. از روزگار تهماسب (930-984هـ) بوده، دیر زیسته و شاه عبّاس (996-1038هـ ق/1588-1629م) را ستایش کرده، و ماده تاریخ 1032هـ/1623م را سروده است.» (فرهنگ سخنوران 974:2) و (مشترک 765:7) و (دائرة المعارف، خطّی (سلطانی) ص261) و (نسخه‌ها 2595:3) و (نسخه‌ها 3272:4)